kallisto

Η Καλλιστώ...

Η Καλλιστώ... Η νύμφη... Η Μεγάλη Άρκτος!!!

Η νύμφη που καταστερίστηκε, που έγινε αρκούδα...

Προς τιμήν της τ' όνομα...

Εδώ λέω να μαζέψω κάποια από τα τραγούδια μου, τις εικόνες, τα ποιήματα, τους στίχους και τα κείμενα μου...

(Γιά την ποίηση μου μπορώ να πω, πως είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη αρχαία αδελφή την Ενχεντουάνα - που η γραφίδα της εμπνέει την πένα μου - στον μονάκριβο Ρεμπώ, στον υπέροχο Ομάρ Καγιάμ και στον λατρευτό μου Καβάφη...)

Θα μου τα φυλάει η Καλλιστώ...

Σαν αρκούδα, δεν μπορώ παρά να εμπιστευτώ μιάν άλλη...

Arkouda

Amfikratia

Kallisto

Ψηφίδες μιάς παγκόσμιας ψυχής,

που κλαίει, που ονειρεύεται, που ελπίζει...

Έξοδος κινδύνου... Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou

Όποια πόρτα και ν' ανοίξω

κρύβει κάγκελα

όποιον δρόμο και να πάρω

οδοφράγματα.

Φυλακή ειν' η ματιά σου

σαν ορκίζεσαι

αν το ψέμμα μοιάζει αλήθεια

συλλογίζεσαι...

Φυλακίστηκα στο βλέμμα σου

έμαθα να ζω στο ψέμμα σου

μού 'χεις δώσει ρόλο θεατρίνου

μα θα βρω την έξοδο κινδύνου.

Μόνος μου ξανά στη νύχτα

ξενιτεύθηκα

να μετρώ με τις πληγές μου,

πόσα ανέχτηκα

να θυμάμαι υποσχέσεις

και καμώματα

και στην πόρτα σου να κλαίω

τα ξημερώματα...

Θαλασσινός 'Ανεμος... Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou (Νησιώτικο)

Xτυπάει ο Άνεμος τη νύχτα τα παράθυρα

λόγια της Θάλασσας μου φέρνει

και παράπονα

γιά τ' ακρογυάλια της στην άμμο

που κυλίστηκα

γιά την υγρή την αγκαλιά της

που βαφτίστηκα...

Kαι μου φωνάζει ... Έλα!!!

Πάρε το φιλί σου κι έλα

την αγκαλιά σου κι έλα...

Έλα να πάμε μακριά!

Και μου φωνάζει ... Έλα!!!

πάρε το χάδι κι έλα

την ομορφιά σου κι έλα...

Έλα ν' ανοίξουμε πανιά!!!

Εκεί που ο ΄Έρωτας σε βάζει στο σημάδι του

και με χρυσάφι βάφει ο Ήλιος κάθε χάδι του

ρίχνει η Σελήνη ασημένια ανεμόσκαλα

ν' ανέβει η Αγάπη νά'χει πάντοτε το πρόσταγμα...

Kαι μου φωνάζει ... Έλα!!!

Aν μ' αγαπάς, μην το φανερώνεις ( Παραλλαγή Καμηλιέρικου) Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou

Τί κι αν μ' αγαπάς

μην το φανερώνεις

πάρε με αγκαλιά

και μην με πληγώνεις...

Το "σ' αγαπώ"

θα στο πω

με φιλιά μικρό μου

με χάδια και στεναγμούς

θα στο πω

κι όταν θα γίνεις

αγάπη δική μου μόνο

τότε θα φωνάξω ν' ακουσθώ.

Τί κι αν η ζωή

μυστικά βαδίζει

με κλεφτά φιλιά

ο Έρωτας ανθίζει.

Ερμηνεύει ο Ηλίας Κλωναρίδης.

Στίχοι- Μουσική yiannas galanou.

Το όνομα σου ο Έρωτας το ξέρει - Hλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou (Kαμηλιέρικο)

Με παλιά τραγούδια πως νοστάλγησα

σε σκιές της μνήμης μου ναυάγησα

που πουλούν γλυκά τα χείλη

πού 'χουνε κορμιά σαν φίδι

με πονούν τα λόγια τους

τούτη τη νυχτιά

και τραγούδι σού 'γραψα

μα δεν θυμάμαι πιά

το όνομα σου ο Έρωτας το ξέρει...

Μεσ' τη μνήμη σήμερα ταξίδεψα

να σε 'δώ όπως είσουνα πεθύμησα

να χορεύεις με τ' αγέρι

και να λάμπεις σαν αστέρι

γιαλελέλι - γιαλελέλι

μέσα στη νυχτιά

πως σε λέγαν άραγε

δεν θυμάμαι πιά

το όνομα σου ο Έρωτας το ξέρει...

Μεσ' στα όνειρα μου ξεχάστηκα

στα φτερά ενός τραγουδιού κρεμάστηκα

μιά στιγμή να ξαναζήσω

γιά να μην σε λησμονήσω

μα η μορφή σου κρύβεται

μέσα στη σκιά

πως σε 'λέγαν άραγε

δεν θυμάμαι πιά

το όνομα σου ο Έρωτας το ξέρει...

Αδίστακτη καρδιά - Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou

Aδίστακτη καρδιά

γιατί με λέξεις ακονίζεις το μαχαίρι

με το ένα χέρι με κρατάς

να δείξεις ότι μ' αγαπάς

μα σημαδεύεις και χτυπάς

με τ' άλλο χέρι...

Αδίστακτη καρδιά

μ' αυτά τα χείλη που φιλάς

μ' αυτά πληγώνεις

δεν ξέρεις πόσο με πονάς

όταν γι' αγάπη μου μιλάς

μα την αγάπη μου

με πόνο ξεπληρώνεις...

Αδίστακτη καρδιά

που όλο γελάς

ποτέ σου δεν θα καταλάβεις

με το μαχαίρι που χτυπάς

θα 'ρθεί η δική σου η σειρά

να χτυπηθείς κι εσύ σκληρά

και να πεθάνεις...

Αδίστακτη καρδιά...

Το τζίνι της σαμπάνιας - Hλίας Κλωναρίδης

-
Create cool Profile Comments

Ένα παιχνιδιάρικο τζίνι που πετάχτηκε μέσα από ένα μπουκάλι σαμπάνιας...

Ένα τραγούδι που γράφτηκε σ' ένα πακέτο από τσιγάρα από φανάρι σε φανάρι...

Ένας Ηλίας καταπληκτικός, κεφάτος, απορημένος με το "παράξενο" τραγούδι, που κάνει έναν απίστευτο Ανατολίτικο αυτοσχεδιασμό - μπάμ και κάτω - και γελάει αυθόρμητα, με το όλο ... εγχείρημα.

Στην πρώτη εκτέλεση τραγουδούσαμε και γελούσαμε μαζί...

Η φωνή της Ειρήνης προστέθηκε αργότερα γιά να σταλεί σ' έναν διαγωνισμό και σε εταιρείες, μήπως και... Τα γνωστά... Ξέρετε...

"Σωφέρ" ο Απόστολος Κρητικός. Το ρεφραίν είναι ...παιδί του Ηλία.

Το τζίνι της σαμπάνιας

στη γλώσσα μου χορεύει

και μιά φωτιά στα χείλη

το ταίρι της γυρεύει.

Λεϊ - Λέϊ - Λέϊ - Λεϊλά

μού 'χεις πάρει τα μυαλά

Λέϊ - Λέϊ - Λέϊ - Λεϊλά

μόνο με σένα γίνομαι καλά...

Το τζίνι της σαμπάνιας

τη μνήμη μου παιδεύει

κι ένας καημός στα στήθη

έξω να βγει παλεύει.

Το τζίνι της σαμπάνιας

το λογικό σαλεύει

ελπίζω να μην πέσω

εκεί που έχω ανέβει.

Θαρώ πως το μυαλό μου

δεν θέλει το καλό μου

σε τούτο το ποτήρι

θα βρω τον δάσκαλο μου.

Το τζίνι της σαμπάνιας

το νου μου κυριεύει

ελπίζω να μ' αντέξει

το τραπέζι πού 'χω ανέβει...

Κουπλέ

Στίχοι - Μουσική: Απόστολος Κρητικός

Ρεφραίν

Στίχοι - Μουσική: Ηλίας Κλωναρίδης.

Ερμηνεία: Ηλίας Κλωναρίδης - Ειρήνη Λάππου.

Τ' άλογο τρέχει - Hλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou (Aνατολίτικο)

-

Θυμάστε τις παλιές πάντες?

Τα υφαντά που έντυναν τον τοίχο πλάϊ στο κρεβάτι, γεμάτα με σεράγια, άλογα, σεϊχηδες και χανούμισσες?

'Οπως αυτή στην εικόνα, που βρέθηκε "εγκατελειμένη" σ' ένα παλιό σπίτι, να διηγείται μιά ιστορία αγάπης που κανείς δεν άκουγε πιά!

Μου την έφεραν σπίτι ξέροντας πως θα χαιρόμουν...

Κι εγώ την άκουσα την ιστορία της και την έκανα τραγούδι.

Το τραγουδάει κι αυτό ο Ηλίας Κλωναρίδης...

Ξεκινείστε τη μέρα σας με ένα "ξωτικό ρομάντζο", σαν αυτά που διαβάζαμε παλιά κι ονειρευόμασταν...

Με έναν Έρωτα που καλπάζει, ένα άλογο που τρέχει...

Μεσ' τη νυχτιά

ο Έρωτας καλπάζει

γίνεται σκιά

και κρυφοκοιτάζει

χείλη σαν φωτιά

μάτια σαν τοπάζι

μακριά μαλλιά

και αναστενάζει...

Τ' άλογο τρέχει

τη γη πιά δεν πατάει

και ανεμίζουνε μαύρα μαλλιά...

Γιά ένα μόνο φιλί

κάστρα πολεμάει

γιά δυό χείλη κόκκινα φωτιά...

Μιά φωνή γλυκιά

πως τον παρασέρνει

σα σκιά γλυστρά

κάστρα γιά ν' ανέβει

κι από τη φωτιά

το φιλί της κλέβει

στ' άλογο ορμά

και μακριά την παίρνει...

Τ' άλογο τρέχει...

Χαρισμένο με αγάπη!

----------

Θα βγω απ' αυτή τη φυλακή - yiannas galanou

-

Θα βγω απ' αυτή τη φυλακή

που μ' έχεις κλείσει...

Θα σεργιανίσω τον γκρεμό

που μ' έχεις ρίξει...

Στα δυό μου πόδια θα σταθώ

γιά να χορέψω

κι αν όλα στάχτη πιά γενούν

εγώ θ' αντέξω.

Ας γίνουν της ζωής μου τα χτυπήματα

τραγούδια και ποιήματα

ας γίνουν κι όλα τα στραβοπατήματα

χορευτικά μου βήματα...

Ας γίνουνε λοιπόν οι χωρισμοί

καημοί που θα περάσουνε

κι οι στεναγμοί μου όλοι ας γενούν

πουλιά που θα πετάξουνε...

Κι αν την καρδούλα μου εσύ

μου τη ματώνεις

και την ψυχή μου κι αν χτυπάς

και την πληγώνεις

γιά να γλυτώσω απ' τον χαμό

και γιά ν' αντέξω

τον πόνο μου και τον καημό

θα τον χορέψω.

Ας γίνουν της ζωής μου τα χτυπήματα

τραγούδια και ποιήματα...

yiannas galanou

Χόρεψε Σαλώμη - Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou

Σαν αρχαία θεά σαν αρχόντισσα

σαν τη μάγισσα Κίρκη σε γνώρισα

η ομορφιά σου που λάμπει δεν κρύβεται

μιά φωτιά είσαι που καίει και δεν σβύνεται...

Χόρεψε Σαλώμη και μάγεψε την πόλη

φίλησε με Κίρκη και κρύψε τη Σελήνη...

Αχ! Αυτή η στιγμή ποτέ να μην τελείωσει...

Αχ! Τη νύχτα αυτή ποτέ μην ξημερώσει.

Σαν χορεύεις μεθώ κι ονειρεύομαι

μιά οπτασία κοιτώ και μαγεύομαι

μιά θεά που στη Γη εξωρίστηκε

που τη λάμψη απ' τ' αστέρια στολίστηκε.

Mεσ' τη νύχτα μου είρθες σαν όνειρο

τη ψυχή μου την κλέβεις γιά όμηρο

όπου θέλεις θα πάμε και δεν ρωτώ

άφησε με μονάχα να σε κοιτώ.

Χόρεψε Σαλώμη...

Πανσέληνος - Ηλίας Κλωναρίδης - yiannas galanou

-

Νομίζω πως το παιδί που είχα μέσα μου, πέθανε πιά...

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Τί καινούργιο να γράψω πιά? Ποιό τραγούδι ποιό ποίημα??? 

Δεν είμαι η ίδια πιά... Δεν προσεύχομαι, δεν εύχομαι, δεν ελπίζω γιά τα ίδια πράγματα όπως τότε...

Όταν έχεις δει την Κόλαση, όταν ζεις μέσα στην Κόλαση, δεν μπορείς να γράφεις γιά τον Παράδεισο!

Δεν υπάρχει άλλος Παράδεισος από την άγνοια...

"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι"... Και οι αγνοούντες θα πρόσθετα...

 Κι όσοι δεν γνώρισαν την απόλυτη προδοσία και την απόλυτη κακία των ανθρώπων... Την απληστία αυτών που φωνάζουν γι Αγάπη, μόνο γιά να σε "μαλακώσουν", να είσαι πιό ... βρώσιμος γιά τα αιχμηρά τους δόντια...

Όσοι δεν γώρισαν τους επαγγελματίες του Μίσους...Αυτούς που μπορεί απλώς να θέλουν το παντεσπάνι τους και την συγκίνηση της Παρανομίας γιά να γεμίσουν την Άδεια την Ψεύτικη ζωή τους!!!

Αυτοί, οι Αγνοούντες, αυτοί που δεν έγιναν Στόχος και Θήραμα, όντως ζουν στον Παράδεισο, ακόμη κι αν στερούνται τα πάντα...

Νομίζω πως το παιδί που είχα μέσα μου πέθανε πιά...

Είναι τόσα, είναι τόσο απερίγραπτα, που δεν λέγονται, ούτε γράφονται, ούτε αντέχονται...

Τότε που οι δρόμοι ήταν ακόμη ανοιχτοί κι η κούπα τραγουδούσε ανάποδα...

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Τότε που οι δρόμοι ακόμη ήταν ανοιχτοί...

Ευτυχώς η κούπα τραγουδάει ακόμα...
___________________________________

Αγαπημένες και υπέροχες...

16 Δεκεμβρίου 2007
____________________

H πρωϊνή μου χορωδία.

Τα δικά μου καθημερινά κάλαντα πίσω απ' την πόρτα.

Ευγενικές, τρυφερές, χαδιάρες,όμορφες, έξυπνες, παιχνιδιάρες, αστείες, ομηλιτικές, τεμπέλες, μεζεκλούδες, ζημιάρες, αθώες, χαρούμενες,μελαγχολικές, αγέρωχες, περήφανες, άγριες, αδάμαστες,γενναίες,υπέροχες!!!!!!!!!

Με συντροφεύουν από τα πρώτα μου... μπουσουλήματα κι εύχομαι νά'ναι μέχρι το τέλος του δρόμου μαζί μου...

Με συντροφεύουν ως παρουσία και ως ανάμνηση, όσων έφυγαν, χάθηκαν, δεν υπάρχουν πιά..

Με συντροφεύουν με την αγάπη τους, τις φωνούλες τους, τη ματιά τους, τα παιχνίδια τους, τα χάδια τους τη μουσική τους........

Γιατί γιά μένα δεν υπάρχει ωραιότερη μουσική από το γουργούρισμα της γάτας, που "τραγουδάει" ευτυχισμένη μέσα σε μιά αγκαλιά !!!
_____________________________________________

Τελευταία νέα από το άντρο της αρκούδας...

19 Δεκεμβρίου 2007
_____________________

Ο καφές τελείωσε. Τελειώνουν και τα τσιγάρα... Κοντεύουν να τελειώσουν κι οι τροφές... Σε λίγο θα πεινάσουμε... Πρέπει να ξαναβγώ στον πολιτισμό!!! 'Οσο πάει, αυτό γίνεται όλο και πιό δύσκολο...

Τελευταία μοιάζω σαν βασίλισσα του χιονιού και σαν αρκούδα όλο και πιό πολύ... Από την παγωνιά κι απ' τα πολλά ρούχα...

Ο Λούπο, αρχισε να αποκτάει φωνή και τη δοκιμάζει διστακτικά τραγουδόντας στ' άστρα και το Φεγγάρι. Αρχίζουν να ξυπνάνε σιγά - σιγά οι φωνητικές χορδές του, που είχαν πάθει ζημιά από το σχοινί πούταν καιρό χωμένο στις σάρκες του λαιμού του. Το δέρμα από τ' αυτιά του που έφευγε και τα άφηνε γυμνά, κατακόκκινα, γεμάτα αίματα, άρχισε να χνουδιάζει. Το ματάκι του όμως παραμένει μισό, δεν ξέρω αν θα σωθεί τελικά, παρά την αντιβίωση και τα κολλύρια!!! Το δέρμα και το τρίχωμα του είναι ακόμη σε κακή κατάσταση, μα θα στρώσει κάποια στιγμή...

Τα γατάκια χαλάνε τον κόσμο... Η Δάφνη, μου έφαγε εχθές τα γυαλιά ηλίου. Ο Λούπο κατάφερε ν' ανοίξει την πόρτα της αυλής και σκορπίσανε όλα τα σκυλιά έξω στα χτήματα κι έπρεπε γι' άλλη μιά φορά να τα μαζεύω πότε με κόλπα, πότε με αγριάδες... Καλό βλέπετε το παιχνίδι κι οι άνθρωποι χωμένοι στα σπίτια τους εξ αιτείας του κρύου, μα δεν ξέρεις ποτέ που καραδοκεί κρυμμένη μία φόλα!!!...

Αλλά ξημέρωσε γιά τα καλά και δεν το είχα πάρει είδηση... Από την παγωμένη μου σπηλιά σας στέλνω θερμούς χαιρετισμούς και μιά ζεστή Καλημέρα. Ο πολιτισμός με περιμένει... Πρέπει, από αρκούδα, να μεταμφιεστώ πάλι σε ... άνθρωπο!!!
____________________________________________

Η συνέχεια...

20 Δεκεμβρίου 2007

" Η κούπα που τραγουδάει ανάποδα"...
_________________________

Και ξαφνικά έπαψε να έχει ηχώ το ψυγείο!

Μέσα στο μπρίκι άρχισε να τραγουδάει ο καφές!

Τα γατάκια άρχισαν τις κορώνες και τα σαλταρίσματα μόλις πήραν είδηση τις κονσέρβες με τις γατοτροφές! Έμπαιναν κι αυτά στο ντουλάπι καθώς τις τακτοποιούσα και τις ξανατραβούσαν έξω...

Τα σκυλιά κουνούσαν τις ουρές χαρούμενα κι άρχιζαν τις πιρουέτες...

"Αμάν πιά με τη ξηρά τροφή!!! Είρθαν οι μεζέδες"!!!

Η κούπα που τραγουδάει ανάποδα - όχι δεν είναι ινδιάνικο όνομα - άρχιζε το " Ω! 'Ελατο - Ω! 'Ελατο" , κάθε φορά που ακουμπούσα σακούλες με τρόφιμα στο πάτωμα, ή έβαζα στις θέσεις τους τα πράγματα δημιουργόντας κραδασμούς...

Ποτέ πριν δεν είχα μιά μουσική κούπα! Αλλά μόλις μου την χάρισαν και την πήρα στα χέρια μου, κατάφερα να τη ρίξω και από τότε τραγουδάει ανάποδα... Την έχω κι εγώ λοιπόν έτσι δίπλα στον νεροχύτη κι αυτή με κάνει να αισθάνομαι πως παίζω σε ταινία με μουσική υπόκρουση!!!

Βαράει μόλις μπω στο δωμάτιο, βαράει μόλις φταρνιστώ, βαράει ότι και να κάνω!!!

Γέμισε πάλι η κουζίνα μου με μυρωδιές και γουργουρίσματα. Γουργουρίζουν τα γατάκια καθώς γλύφουν τα μουστάκια τους, γουργουρίζει η σούπα στην κατσαρόλα, γουργουρίζει το ψυγείο γιά να δείξει πως γέμισε και τώρα έχει δουλειά, γουργουρίζω κι εγώ δίπλα στη σομπίτσα κοιτάζοντας τα συννεφάκια του καπνού που ανεβαίνουν στο ταβάνι κι ύστερα χάνονται έξω, στον κήπο από το μισάνοιχτο παράθυρο...

Σήμερα είμαι πάμπλουτη!!! Πήρα ακόμη και φυστίκια και επέτρεψα στον εαυτό μου - λόγω Χριστουγέννων - να πάρει μέχρι και χρωματιστά σοκολατένια μπισκότα... Τα χαζεύω και τα ... ζαχαρώνω πάνω στο τραπέζι, γιά να χορτάσουν όλες οι αισθήσεις μου μ' αυτά!!!

Ξέρετε! Όταν τα έχει κανείς όλα μέσ' τα χέρια του δεν τα πολυϋπολογίζει! Άμα του λείψουνε, τους γράφει ύμνους και κόβει τη γκρίνια επί παντός επιστητού, με το ... μαχαίρι!!!

Μόνο που κρύωσα λίγο κι' όλο φτερνίζομαι... Αψού!!!

""Ω! 'Ελατο! Ω! Έλατο!!!!!".

Αν μη τι άλλο όμως, έχω και μουσική υπόκρουση στα φτερνίσματα!!! Καλημέρα!!!
___________________________________________

Νέοι δρόμοι απλώνονται μπροστά μας...

3 Ιανουαρίου 2008
_______________________

Νέοι δρόμοι απλώνονται μπροστά μας!

Να τους διαβούμε ή όχι?

Να τους χαρούμε ή όχι?

Θά'ναι στρωμένοι με ροδοπέταλα ή μ' αγκάθια?

Θα βγάζουνε σε μονοπάτια, λεωφόρους ή γκρεμούς?

Θά'ναι συντροφευμένα τα βήματα μας ή μοναχικά?

Θά'χουν κακοτοπιές?

Κρυμμένους κλέφτες πίσω απ' τα περάσματα, πίσω απ' τα χαμόγελα?

Καινούργιοι δρόμοι μας προσμένουν με τον καινούργιο χρόνο, συμβατική αφετηρία μιάς καινούργιας ζωής!!!

Θα μείνουμε μονάχα στους παλιούς και γνώριμους?

Ή θα τους σεργιανίσουμε τραγουδόντας?

------

Παραμαζευτήκαμε στην κουζίνα...

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Γιά να μην χαθούν κάποιες όμορφες αναμνήσεις...

Από την εποχή που μπορούσα ακόμη να βγω από το σπίτι, να ψωνίσω, να ονειρευθώ το αύριο, να ελπίσω... Τότε που δεν είχα ακόμη στο κατόπι μου αυτό το ασταμάτητο κυνηγητό και τον θάνατο να με τριγυρίζει... Τότε που η Όμορφη ζούσε ακόμη κι η γριούλα η Μαρία και ο Πητ...

Κάποιες πρώτες ανέμελες σε σχέση με το τώρα, εγγραφές. 31 Δεκεμβρίου 2007

__________________________________

Παραμαζευτήκαμε στην κουζίνα!

Φταίει που περνάνε κοπάδια με σκυλιά έξω από το σπίτι, γιατί όπως λέει η νονά Αρκούδα

<<είναι ο καιρός τους τώρα!!!>>

Έφερε μέσα στο σπίτι μέχρι και την Ποντικουλίνα, την κόρη της Φιογκούλας, που δεν είναι και πολύ κοινωνική... Είχε χωθεί μέσα στα ξένα σκυλιά και δεν καταλάβαινε πως μπορεί να την δαγκώσουν και τους έκανε Χουού με σηκωμένη τρίχα! Τότε η νονά μπήκε στη μέση και τη σβέρκωσε και μας την έφερε πεσκέσι, αλλά φοβόταν ακόμη κι έκανε και σε μας χχχουουού!!!

Εμείς παίζαμε και δεν την πειράζαμε, αλλά εκείνη απορούσε που παίζαμε σ'ενα τόσο μικρό χώρο, ενω έξω έχει τόσα κτήματα γιά τρεχάλα και μας κοιτούσε με μισό μάτι...

Και μετά κατάλαβε πως άμα θες να τρέξεις μπορείς να τρέξεις και χιλιόμετρα μέσα σε λίγα μέτρα και να τραβάς κορδέλες, να κρέμεσαι πάνω σε κουρτίνες, να κάνεις τραμπάλα επάνω σε κουτιά και να παλεύεις ασταμάτητα πάνω στο καναπεδάκι και να περνάς πολύ ωραία...

Αλλά μετά είδε η νονά που η μαμά της η Φιογκούλα ήταν στενοχωρημένη που δεν εύρισκε τα παιδιά της και της τα πήγε να τα δει , αλλά θα τα ξαναφέρει να παίξουμε...

Η δική μας η μαμά η Σταχτούλα, δεν ανησυχεί γιατί ξέρει... Και μπαινοβγαίνει στο σπίτι σαν Κυρία κι έρχεται και παίζει μαζί μας και κάνει και χρρρρρ όταν την χαϊδεύει η νονά...

Κι έχουμε και μιά γιαγιά μαζί μας την Όμορφη που κοιμάται στην καρέκλα σχεδόν όλη μέρα και φωνάζει μόνο όταν πεινάει, γιατί δεν μπορεί να φάει αυτά που τρώμε εμείς, η νονά της φτιάχνει μαλακό φαγητό που το λέει <<νιανιά>>...

Κι είναι κι' αλλες γάτες αλλά δεν παίζουμε συνέχεια μαζί, γιατί η Μπαλού εκνευρίζεται με τα παιχνίδια μας και κουνάει την ουρά της και μας κάνει χχχουού κι η Νταγιάνα, άμα δεν τη βλέπει η νονά Αρκούδα κάνει ζημιές... Και παίζουμε μαζί τους μόνο άμα είναι κι η νονά μπροστά...

Και τώρα κάνει κρύο... μπρρρρρ!!! Κι είμαστε όλα μαζί αγκαλιασμένα στον καναπέ... Και τραγουδάμε όλα μαζί το καθένα μ' άλλο τρόπο...

Χρρρρρρ, χουρ χουρ χουρ, χουρχούρ χουρχούρ χουρχούρ,χχχχχρρ χχχχρρ χχχχχρρρ.... Και είμαστε μιά ωραία ατμόσφαιρα μετά μουσικής...

Κι η νονά ξανάφερε στην κουζίνα την Ποντικουλίνα κι αυτή μόλις βρήκε το φαγητό άρχισε να τραγουδάει πιό δυνατά απ' όλα μας...

ΧΧΧΧΧΧΧΡΡΡΡΡΡΡ .... ΧΧΧΧΧΧΡΡΡΡ..... ΧΧΧΧΧΡΡΡΡΡ.....

Και δε φοβάται πιά...

Στον πόλεμο αν πας... Πάρε μαζί σου τη Σελήνη, της Αριάδνης την κλωστή και το σπαθί σου...

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Στον πόλεμο μην πας μονάχη...

Πάρε μαζί σου τη Σελήνη

μ' ένα μανδύα να σε τυλίγει

απόκοσμο και ομιχλώδη

γιά λίγο να σ' απομακρύνει

απ' τον ορυμαγδό της μάχης...

Την κάθε νύχτα

την κάθε μέρα

με μιάν αχλύ να τη σκεπάζει

τα πάθη σου να τα κοπάζει

γιά να προσμένουνε την ώρα...

Στα Άγια τα μυστήρια της νύχτας

και στις φωνές των αγριμιών

μεσ' τον Ναό που προσκυνάς

στη Φύση,

στη θάλασσα

στα δέντρα

στον Άνεμο

στην βροχή

εκεί να εξομολογηθείς

σε άνθρωπο κανένα...

Εκεί και να προσευχηθείς

να μεταλάβεις, να ευχηθείς

γιά τη Ζωή και γιά τον Θάνατο

που θα προσμένεις πολεμόντας...

Πάρε και την ανάμνηση εκείνη

μιάς νύχτας μαγικής κάτω από τ΄ Άστρα...

Kι όχι ασήμαντες αγάπες

και τιποτένιους όρκους μεσ' το χρόνο

εικόνες φευγαλέες

τενεκεδένιες λάμψεις

σαν τα φτωχά, φτηνά κι αδιάφορα

αισθήματα των πιό πολλών...

Bάρος θα είναι...

Χρόνο θα χάνεις και κουράγια!

Πάρε μαζί σου

την χρυσή κλωστή της Αριάδνης

'κείνη που σ' έδεσε γιά πάντα

με το τρεμόσβησμα του Γαλαξία

με της Σελήνης το υγρό καθρέφτισμα

με το νερό το ρέον της πηγής

το κλάμα των τσακαλιών

το αλύχτισμα των σκύλων

της πυγολαμπίδας το φως

της καταιγίδας τη δύναμη...

Πάρε μαζί

και το σπαθί σου...

Oι τελευταίες εικόνες μου...

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

... και μάλλον θ' αργήσουν να γίνουν άλλες...

Τ' αγαπημένο μου γραμματόσημο, τα παιχνίδια που προσπαθούν να ξυπνήσουν τον μικρό γιατί ο Άη Βασίλης κατέφθασε, μιά εικόνα γιά ένα παραμύθι που είχα γράψει κάποτε γιά έναν βασιλιά πίθηκο, o Άγγελος μου...

Myspace Glitter Graphics

Glitter Graphics

Build your own Blingee

Myspace Glitter Graphics

Create cool Profile Comments

"Σαν πρόσφυγας κι εγώ σαν μετανάστης... " Αφιερωμένο στην Κωνσταντίνα Κούνεβα!

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Kουράστηκα...

Όνειρα-σχέδια να χαράζω στο χαρτί

δίχως ελπίδα και αντίκρυσμα

δίχως το τέλος, δίχως μι' αρχή

σαν ένα αποπαίδι εγώ της μάνας μου

από την Τροία, από τη Σμύρνη, από τον τόπο μου,

αποδιωγμένη από τη μοίρα μου και έκπτωτη

και της Ζωής λαθραία, λαθρεπιβάτισσα

διωγμένη απ' τα τραπέζια, τα παλάτια της

καλή μόνο γιά πιόνι στα παιχνίδια της

καλή γιά τ' αποφάγια και τα ψίχουλα

καλή γιά νά 'μαι θύμα, νά 'μαι θήραμα...

Του θάνατου φυγάς, αν και δραπέτευσα

γραμμένη είμαι στα μαύρα τα κατάστιχα

κατάρα κουβαλόντας και το χρέος μου

μονάχη τη σκιά μου πάντα σέρνοντας...

Τόπο να δίνω στην οργή σε κάτι τέρατα

που κλείνουνε του δρόμου μου τα πέρατα

να κάνω πρέπει, πως δεν βλέπω, δεν κοιτώ,

πως δεν ακούω, δεν νιώθω, δεν μιλώ...

Μα βλέπω και ακούω και μιλώ...

Και καταριέμαι και πονάω και ζητώ...

Ω! Που να καίγεται κι εκείνων η ψυχή

που μ' έκαναν να καίγομαι, να λυώνω σαν κερί...

Και το σαράκι της ψυχής τους, που όλο τρέφεται

από το αίμα της καρδιάς μου, να μαραίνεται...

Που στα κιτάπια τους με γράφουν τα απόκρυφα

που τη ζωή μου τη σταυρώνουν μ' ατσαλόκαρφα....

Όμοια πάντα της αδικίας η ερημιά

και το ανθρώπινο το κτήνος πάντα ολόϊδιο...

Το λέω γιατί θυμήθηκα τον πρόσφυγα,

που μακελέψαν κάτι μάγγες στα Μανιάτικα

να του προσβάλλουν τότε μάνα κι αδερφή

"πρό-σφιγγες γιά, παστρικιές άραγε"

και τού 'κλεψαν δυό χρόνια, νάν' κατάκοιτος...

Αυτός που απ' της Σμύρνης το γιαγκίνι επέζησε...

Διωγμό, ξεριζωμό που έζησε

που γλύτωσε απ' τα Τούρκικα τα κάτεργα

και στην Ελλάδα είρθε, να δει φως!

Γιά τον παππού μου λέω...

Θυμήθηκα όμως κι άλλο ένα πρόσωπο

γενναίου πρόσωπο, "Ανθρώπου"!

Κι ένα κορίτσι τρομαγμένο που είχε τρέξει

κι είχε προσπέσει τότε μέσα στην αντάρα

μαζί με όλο το χωριό,

σ' ενός ξενόφερτου την πόρτα, ενός Γάλλου

κι εκείνος όλους, μεσ' το σπίτι είχε μπάσει...

Γιατί χίλιοι καλοί, πάντα χωράνε...

Κι ύστερα βγήκε μοναχός με μιά σημαία

μπροστά σ' ένα μπουλούκι,

σ' άτακτο ασκέρι,

να πει:

" 'Δώ πέρα που πατάτε είναι Γαλλία

κι ετούτοι είναι δικοί μου, δεν τους δίνω!

Γιά να τους πάρετε απ' το πτώμα μου περάστε,

μα λόγο μετά, δώστε στην Ευρώπη"...

Και φύγαν...

Και σωθήκαν όλοι τότε!

Γιατί ένας ξένος μ' έργα, δίδαξε τη λέξη

εκείνη την αρχαία Ελληνική, του "Ξένιου" Δία

"φιλοξενεία" τι θα πει στ' αλήθεια...

Το κοριτσάκι τότε, ήταν η γιαγιά μου...

Κοιτάζω τη γραφή μου κι ο καημός μου

χέρια άπλωσε ν' αγγίξει ακόμη κι άλλους,

γιατί όπως "λάθρα τον βίον μου διάγω",

θαρώ πως πάντα ήμουν κι εγώ μιά πρόσφυγας

σαν τους παππούδες, τις γιαγιάδες, τη φαμίλια μου

και σαν τις θειές μου μεσ' τα ξένα, μετανάστης...

Κυνηγημένη και μονάχη και απόκληρη

τώρα να ζω την πιό σκληρότερη τη μοίρα μου...

Δεν είναι αυτό Ζωή! Η Ζωή μ' εξόρισε...

Γι' αυτό κι αυτές οι λέξεις μου αφιέρωμα,

στους μετανάστες, στους λαθραίους, στους εξόριστους,

στους λυπημένους απ' το άλγος, αυτό του νόστου...

Στους πρόσφυγες και στους μονάχους...

Γυναίκες κι άντρες.

Μα και σε μιά ψυχή γενναία που μάτωσε...

Στην Κωσταντίνα Κούνεβα!

Oι νέες εικόνες μου και τα αγαπημένα μου Χριστούγεννα...

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

Τις φτιάχνω σαν παιχνίδι της φαντασίας, γιά ξεκούραση του μυαλού, γιά διασκέδαση, γιά στολίδι σε κάποια εγγραφή, ή στα blogs...
Πάντα βιαστικά μην κοπεί η σύνδεση και χαθεί η εικόνα, με συνεχείς διακοπές χάριν των ζώων...
Από παιδί με χαρτιά ψαλίδια, κόλλες, γέμιζα τον τόπο... Tώρα που ζωντανεύουν κι όλας με τα animations? Που κινούνται θαρείς κι ανασαίνουν? Έπαθα ... παλιμπεμπεδισμό κανονικά!

Παραδόξως πώς, φαίνεται πως σήμερα κάποιες αρέσουν και σ' άλλους, γιατί παίρνουν ψήφους και βραβειάκια...

Μακάρι κάποτε να βρω χρόνο και μυαλό να φτιάξω καλύτερες και πιό όμορφες απ' αυτές...

Να καταφέρω να "βγάλω" από τον υπολογιστή που αρνείται πεισματικά, τις πρώτες που έκαμα ως ξετρελλαμένη με τις νέες τεχνολογίες νεοφώτιστη, κατακαλόκαιρο κι ήταν γεμάτες Χριστουγεννιάτικα δέντρα και χιόνια!

Έτσι δροσιζόμουν τότε! Με Άη Βασίληδες σε χιονισμένες καμινάδες, χιονισμένα στολισμένα σπίτια, χιονισμένα βουνά και τοπία, ιπτάμενους τάρανδους, παιχνίδια και κούκλες, χιονισμένα έλατα...

Και που έχει να κάνει με μιά από εκείνες τις μαγικές νύχτες που περίμενα τον Άη Βασίλη με τα δώρα και την κατέβηκα κανονικά τρέχοντας και είχε έρθει, μα δεν τον είχα ακούσει και απορούσα πως...

Τα μαγεμένα Χριστούγεννα που είδα την Μαίρη Πόππινς...

Ή τότε που πηγαίναμε στο σπίτι του "σουβλάκια" που είχανε αυτός κι η αξιαγάπητη γυναίκα του, στολισμένο όλο το χρόνο, ένα μικρούλι Χριστουγεννιάτικο δέντρο μέσα σε μιά βιτρινούλα κι έτρεχα κι έλεγα αντί Καλησπέρας:

"Να δω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο σας?" και μαγευόμουνα, μέσα στο κατακαλόκαιρο...
Ίσως αυτές τις ευτυχισμένες αναμνήσεις να θέλω να ζω και να ξαναζώ, μέσα από κάποιες εικόνες μου, μέσα σε κάποιες ιστορίες μου, που νανουρίζουν και παρηγορούν το παιδί που ήμουν τότε, το παιδί που ακόμη είμαι και ελπίζω, ίσως και κάποια άλλα παιδιά στο μέλλον...

Personalized Glitter Graphics


Add Glitter to Pictures


Glitter Graphics


Myspace Glitter Graphics


Personalized Glitter Graphics


Glitter Graphics


Build your own Blingee


Build your own Blingee

Personalized Glitter Graphics

Make your own Glitter Graphics

Glitter Graphics

Μην με σέρνεις στο φως και μη μου στέλνεις Αγγέλους! Δαίμονες στείλε μου... (στην Ενχεντουάννα)

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Γιά μιά στιγμή αφέθηκα να με τραβήξει το ροδαλό φως μιάς άκρης σύννεφων γκρίζων και μ'άρπαξε

και τό 'νιωσα πως Πύλη ήταν,

πύλη που πολλοί διαβήκαν τελευταία,

μιά και πολύ θανατικό έπεσε φέτο...

Kαι μιά άγνωστη φίλη κραύγαζε μέσ' τ' αυτί μου, σαν λιποψύχισα κι έκανα να πέσω...

Μη! Μη! Έτσι πήραν κι εμένανε! Μείνε εδώ εσύ! Ακόμα μην έρχεσαι!

Κι είπα:

Άσε με! Μη με παίρνεις! Έτοιμη δεν είμαι!

Όσο και να μου κλέβουνε τη ζωή, τη δύναμη, τον ύπνο, το φαϊ, τη χαρά, το φάρμακο, δεν φεύγω ακόμα.

Ψυχές έχω να φροντίσω! Αλήθειες να πω! Παραμύθια να γράψω! Τραγούδια! Πόλεις να διαβώ! Φεγγάρια να λατρέψω! Μάτια να κοιτάξω! Μάτια να χαμογελάσω!

Κι αν πεθαίνω, δώσ' μου χρόνο. Κι αν πεθαίνω, δώσ' μου γη, νερό, φωτιά...

Κι αν πεθαίνω, δώσ' μου όπλα. Σπαθιά, φαρέτρες, ασπίδες, τόξα, βέλη...

Να βγω στο λιόγερμα να παλαίψω...

Αίμα κρασί να πιώ στο κρύσταλλο το κόκκινο να ξεδιψάσω...

Σαν το αίμα αυτών που τώρα το δικό μου γεύονται και χαριεντίζονται σαν ξιπασμένοι αριστοκράτες,

γεμάτοι πουδραρισμένη κι αρωματισμένη ψεύτικη ευγένεια...

Όπλα δώσ' μου, γη δώσ' μου, κουράγια δώσ' μου να κάνω έναν πόλεμο καλό

κι ύστερα ένα τσιμπούσι, ένα χορό να κάνω, μιά γυροβολιά

κι ύστερα έρχομαι και μοναχή μου...

Τώρα μη με τραβάς απ' το μανήκι. Δεν έρχομαι! ΔΕΝ ΕΡΧΟΜΑΙ είπα! ΤΕΛΟΣ!

Εγώ που κάθε πίστη έχασα... Εγώ που προδοσία μόνο γνώρισα... Εγώ που τίποτα ποτέ δεν ζήτησα... Τώρα ζητώ.

Μη με τραβάς σ' αυτό το ρόδινο το φως! Άσε με κάτω στο σκοτάδι μου!

Μην μου ψιθυρίζεις γιά αιωνιότητες κι αγάπες... Γιά μίσος μίλα μου, να καταλάβω...

Μ' αγάπη γαλουχήθηκα και νά 'μαι! Πιό εύκολος στόχος στο μίσος των άλλων γίνηκα...

Δώσε μου το σκοτάδι μου, σκοτάδι να γίνω και να βαραίνω τα βλέφαρα και να τ' αποκοιμίζω...

Δώσε μου την ικμάδα μου, αγρίμι να γίνω και κυνηγός,

σαν που απ' αρχής η φύση μου ήταν,

μα που όλες αυτές οι θεωρείες της αγάπης, του δίκιου, του καλού, την ξεστρατίσαν...

Δώσε μου τη ματιά μου καθαρή, να θωρώ αυτά που οι άλλοι υπνωτίζονται και χάσκουν και δεν βλέπουν...

Και δώσε μου τέλος λιγάκι πίστη, τόση δα...

...Πως όλα μάταια δεν είναι,

πως όλα άδικα δεν είναι, όλα φριχτά δεν είναι...

Πως κάτι όμορφο απόμεινε ν' ανασαίνει σε τούτον τον παλιόκοσμο...

Μην με σέρνεις στο φως και μη μου στέλνεις Αγγέλους!

Δαίμονες στείλε μου...
______________________________________

Aφιερωμένο στην αγαπημένη Ενχεντουάννα, που η γραφίδα της πάντα ενέπνεε την πένα μου... Που θυμήθηκα να μνημονεύσω καθώς ο ζωντανός της λόγος, ο ανυπότακτος, με συντροφεύει χρόνια πολλά από τότε, που τα χρήματα ποτέ δεν έφταναν γιά λούσα, γιά ρούχα, γιά τροφή, μα πάντα περίσσευαν γιά βιβλία...

Στην πριγκίπισσα Ενχεντουάννα, στην αρχιιέρεια, στην ποιήτρια, στην αρχαιότερη όλων των επώνυμων ποιητών, στον πρώτο επώνυμο "ποιητή" της ανθρωπότητας!

24 αιώνες π.Χ. 4.400 χρόνια πριν κι οι λέξεις της ταξιδεύουν ως εμένα μαγικά, γιά να δέσουν τον καημό της με τον δικό μου......

"Μ' έσυρε έξω απ' το ιερό...

Σαν χελιδονάκι απ' τον φεγγίτη

μ' ανάγκασε να φύγω

κι έγινε στάχτη η ζωή μου...

Επάνω σε βουνά και βάτα

μ' ανάγκασε να περπατώ...

Μου πρότεινε στιλέτο και σπαθί

και είπε:

Αυτά σ' αξίζουν!!!"

Το ζώο μέσα μου βρυχήθηκε... "Ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει"!

Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Εγώ 'θελα μονάχα ιστορίες να γράφω, ποίηματα και τραγούδια, παραμύθια να χτίζω με ζωγραφιές και ζώα που μιλάνε κι Αγγέλους και τέρατα...

Εγώ 'θελα τη νύχτα τη Σελήνη να λατρεύω απ' τ' ανοιχτό παράθυρο και να πιάνω λιγάκι που και που τη φλογέρα μου να την παινεύω...

Εγώ 'θελα ν' ακούω τον Αγέρα να μου μιλεί μπουρινιασμένος μέσ' απ' τα δέντρα και τη βροχή να χαίρομαι που τραγουδάει σε σκεπές με τσίγκους και με κεραμύδια...

Εγώ 'θελα να βοηθάω τα παιδιά πού 'χουν ανάγκη και τους ανήμπορους, γιατί καλά το ξέρω ανημπόρια τι θα πει...

Και βρήκα ψέμμα και πόνο.

Και βρήκα ανθρώπους που δεν γύρευα, ανθρώπους αρπακτικά, που στολισμένοι τη Ζωή, εμένα οδηγούν στον Θάνατο...

Γιατί?

Πληγές γιάτρευα! Αγάπη έδινα και έλεος! Ψυχή χάριζα! Σκέψεις! Χρόνο! Χαμόγελο!

Τώρα λίγα απομείναν από μένα να θυμίζουνε πώς κάποτε υπήρξα...

Μίκρυνε το χαμόγελο και έλλειψε... Πύκνωσε το δάκρυ και μ' έπνιξε... Βάρυνε το κορμί από τα βάσανα, την κούραση, την πίκρα...

Απόκαμα!

Κλείστηκα στα στενά και δεν βλέπω δρόμο, δεν βλέπω τρόπο, να ξεφύγω...

Μικροί ανθρώποι μόνο αντίκρυ μου, με μικρές ζωές και κοφτερά νύχια...

Μικροί ανθρώποι που στον δικό μου Κόσμο, μόνο παράσιτα μπορείς να ονομάσεις...

Μικροί ανθρώποι με μεγάλα ονόματα...

Μηδέν από μηδέν, ίσον μηδέν!

Με κοιτάζουν αφ' υψηλού κι ανοίγουν τα ρουθούνια ενοχλημένοι...

Μυρίζουν σκύλο, όχι άνθρωπο!

Κοιτώ κι εγώ και μέσα μου αντρειεύεται το ζώο πού 'χουνε ξυπνημένο κι οσφραίνεται το αίμα και την αποφορά του πεθαμένου, πίσω από τ' άρώμα...

Κι αν μίλαγα γι' αυτό σε παραμύθι, θα τό 'βαζα να λέει:

"Ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει", σαν πού 'λεγε ο Δράκος στο πηγάδι, στο παραμύθι του παππού!

Μα αυτό το ζώο, δεν μιλάει πιά, μόνο βρυχιέται...

Μα αυτό το ζώο δεν τον μπορεί πιά "αυτόν" τον κόσμο τον ανθρώπινο...

Τον κόσμο που περιφρονεί ότι δεν στέκει στα δυό πόδια...

Τον κόσμο που λέει ψέμματα με το χαμόγελο!

Τον κόσμο που σε κλέβει με τον Νόμο!

Τον κόσμο που σε πλησιάζει όταν είσαι ψηλά!

Τον κόσμο που αν πέσεις, θα σε χτυπήσει πιό πολύ!

Τον κόσμο που σε θυμάται όταν σ' έχει ανάγκη και που σε ξεχνάει όταν έχεις ανάγκη εσύ!

Τον κόσμο που σε σφάζει με το μπαμπάκι!

Σπαρταράει να τιναχτεί αυτό το ζώο!

Φτερά ν' ανοίξει, δόντια να δείξει, νύχια να βγάλει, κραυγές ν' απλώσει και ουρλιαχτά...

Σπαρταράει να βγει απ' την παγίδα και να ορμήξει...

Γιατί τη βαριέται πιά τη λογική την ανθρώπινη, την οχλαλοή, τις κουβέντες δίχως νόημα, τις πολλές λέξεις δίχως αλήθεια, τα πολλά χαμόγελα δίχως συναίσθημα, τους πολλούς κανόνες δίχως λόγο ύπαρξης, τον χρόνο που ροκανίζεται απ' το σαράκι περιμένοντας...

Εγώ ιστορίες ήθελα να γράφω...

Γιά τα παλιά τα χρόνια και τους πολεμιστές, πού 'χαν ζωγραφισμένα στις ασπίδες, σαν σύμβολα τους ζώα...

Ίσως - αν ζήσω - κάποτε, γράψω τη δική του...

Ένα "σκοτεινό" ποίημα και κάποιες σκέψεις... ΜΟΝΑΞΙΑ

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Aπό παλαιότερη εγγραφή μου στην Αμφικράτια...

Πάντα είχα πένα σκληρή, γιατί πάντα σκληρή ήταν και η ζωή μου...

Κι όλοι οι άνθρωποι νομίζω, πως έχουν να αντιμετωπίσουν στη ζωή τους κάποιες στιγμές σκοτεινές, γεμάτες πόνο, οργή, θάνατο...

Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ στη Τέχνη, είναι το κατ' επάγγελμα χαρούμενος, το κατ' επάγγελμα λυπημένος, το κατ' επάγγελμα του θανατά!!!!

Προσπάθησα να πω σε κάποια νέα άτομα, πως δεν εξειδανικεύεται ο θάνατος, δεν είναι μόδα, μα μου απήντησε η "μητέρα" τους, αποκαλόντας με μαϊντανό και λέγοντας πως ενοχλώ με τα "προκλητικά" μου σχόλια. Προσωπικά, δεν αισθάνομαι πως προκάλεσα κανένα...

'Ισως λοιπόν είρθε ο καιρός να παραθέσω κι εγώ κάποια σκληρά κείμενα μου, γιά να δηλώσω πως στο "λαχανόκηπο" μου που με στέλνουν, δεν υπάρχουν μόνο λουλούδια, υπάρχουν και αγκάθια και τσουκνίδες και κάποια δηλητηριώδη φυτά...
Μόνο που δεν τα καλλιεργώ συστηματικά....

Το ποίημα αυτό του οποίου θα διαβάσετε ένα απόσπασμα, γράφτηκε πριν είκοσι περίπου χρόνια.

ΜΟΝΑΞΙΑ.

πάντα θα κρύβω

μάτια απόγνωσης

χείλη αχόρταγα

κι αυτή τη μοναξιά του κυνηγού

που απόμεινε στα χιόνια μόνος κι έρημος

και πάντα πεινασμένος

παρ' ότι

τον σύντοφο του

ξεκοκκάλισε.......

Kάποιος παίζει με τη ζωή μου...

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Κάποιος παίζει πλήκτρα με τη ζωή μου...

Κάποιος θαρεί πως μ' έχωσε στο κλουβί...

Κάποιος σταλάζει λίγο - λίγο το φαρμάκι στις φλέβες μου

και με παρατηρεί με μάτι γιατρού και σημειώνει ...

Κι ακούει μ' αυτί ανακριτή τις κραυγές μου

σαν άλλος μπήγει το νυστέρι...

Και γελά με γέλιο σαδιστή σαν θαρεί πως με λύγισε

κι άνοιξε ο δρόμος ο δικός του

χωρίς εμπόδια πιά...

"Ποινή εκτίω", θα πω κι εγώ!!!

Ποινή εκτίω γιά χρόνια τώρα.

Φυλακισμένη ζω...

Μονάχα που επιλέγω την ποινή μου,

τη φυλακή μου, τον θάνατο μου, τη ζωή μου...

Κι αν η απλότητα ήταν ρούχο μου ακριβό

κι η γλώσσα μου αν ήταν η Αλήθεια,

αν δεν μετράνε αυτά

το αποτέλεσμα μετράει!

Κι αφού είμαι άνθρωπος

και διατηρώ το δίκιο να ονειρεύομαι

έναν Κόσμο καλύτερο

κι αφού ο άνθρωπος

μπορεί νά 'ναι τα πάντα

μπορεί να κάνει τα πάντα

μπορεί ν' αντέξει τα πάντα

αν αγαπά,

στα στεγανά σας δεν θα μπω

μα και στο μάτι της βελόνας θα χωρέσω

τα πάντα θα γίνω

τα πάντα θα κάνω

τα πάντα θ' αντέξω

με όποιο τρόπο

όποιο ρόλο

όποιο όπλο

όποιο πρόσωπο

ν' αντιπαλέψω αν ζήσω το Κακό

ή Δαίμονας να γίνω αν πεθάνω...

Είμαι εκείνη που συνέχεια θα φεύγει...

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Ένα παλιοοό μου ποίημα...

Όχι πως άλλαξαν πολλά από τότε δηλαδή.

Μονάχα τον Έρωτα που απαρνήθηκα, γιατί δεν μπορώ τα χλιαρά πράγματα και τα κατά συνθήκη ψεύδη...

Μόνο που η μετακίνηση έγινε πιό δύσκολη, γιατί σέρνω μαζί μου "ασκέρι"...

Ο Έρωτας γιά τη Ζωή, γιά τη Γνώση, γιά την Αλήθεια, γιά τον Δρόμο, παραμένει...

_______________________________

Είμαι εκείνη που συνέχεια αλλάζει...

Αλλάζει τόπους και εικόνες και αγάπες...

Βρίσκει μορφές καινούργιες, γνώσεις, αυταπάτες...

Πόλεις και σκέψεις και θρησκείες και σταθμούς...

Είμαι εκείνη που δεν μπόρεσες να νιώσεις...

Αυτή γιά σένα, μία άγνωστη έχει μείνει

μιά κάποια που έφυγε, χάθηκε μεσ' τη δείνη

και που ακόμη η σκιά της σε τυλίγει...

Είμαι εκείνη που συνέχεια θα φεύγει

εκείνη που ζητά, αυτή που ψάχνει

μέσα σε οράματα το αληθινό σου Είναι

και τη ζωή σου, που με οράματα την κρίνει...

Μείνε μαζί μου, μα δεν φέρω την ευθύνη

γιατί εγώ είμαι αυτή που ψάχνει

σαν δάσκαλος, σαν μαθητής πλησίασε με

και πάρε μου γιά λίγο την οδύνη...

Ξανά θα φύγω και πάλι θα γείρω

πάνω στα λάθη μου να τα ερμηνεύω...

Και πάλι γύρω μου φόβο θα σπείρω

γιά την Αλήθεια μου, Εσένα σαν γυρεύω!!!

yiannas galanou

-------------------

Μού 'λειψε η νύχτα η εαρινή, η οδοιπορούσα...

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

'Οπου κι'αν πας, ότι κι'αν δεις, δεν έχει αξία, αν το μυαλό σου δεν μπορεί να ταξιδέψει...

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

-
Add Glitter to Pictures

'Οπου κι'αν πας, ότι κι'αν δεις, δεν έχει αξία,

αν το μυαλό σου δεν μπορεί να ταξιδέψει.

Κι'ολη την Έρημο μονάχος να διασχίσεις,

αν δεν μπορείς πόνο να νιώσεις,

απ' τον αγώνα γιά επιβίωση μιάς πασχαλίτσας

που προσπαθεί να ξεφύγει απ' τον ιστό,

να τερματίσει ζωντανή ως το νήμα του τέλους της μέρας...

Κι'ολα τα μοναστήρια και τις εκκλησιές να γυρίσεις

κι'όλες τις θρησκείες των ανθρώπων να μελετήσεις,

αν δεν μπορείς να δεις τον Θεό

στα μάτια του ζώου που σε κοιτάζει,

χαμένος ο κόπος σου...

Δεν θα τον βρεις ποτέ...

Κι'όσες λέξεις κι'αν πεις

κι'όσες κι'αν ακούσεις

κι'όσες μουσικές,

αν δεν μείνεις εμβρόντητος

από την εκωφαντική σιωπή,

τη γεμάτη κραυγές,

μιάς στιγμής στη Φύση...

Κι'αν δεν μπορείς να θαμπωθείς από τη λάμψη κάποιων ανθρώπων

κι'αν δεν σε πνίγει το πυχτό σκοτάδι κάποιων άλλων...

Αν δεν μπορείs να πετάξεις με τα φτερά μιάς πεταλούδας...

Αν δεν μπορείς να φωτίσεις την αιώνια νύχτα

με το φως μιάς πυγολαμπίδας...

Αν δεν μπορείς να γουργουρίσεις παρέα με μιά ευτυχισμένη γάτα...

Αν δεν μπορείς να ουρλιάξεις στο Φεγγάρι,

παρέα με το σκύλο σου...

Αν δεν μπορείς ν'αφουγκραστείς τα Ξωτικά...

Πρέπει να σταθείς,ν'ακούσεις, να μυρίσεις,

να σιωπήσεις, να σεβαστείς, να θυμώσεις,

να μισήσεις, ν'αγαπήσεις,να λυπηθείς...

Να ξεκινήσεις πάλι απ' την αρχή...

Μιά πρωινή σκέψη...

H Eυχή και η Kατάρα της Μάγισσας... (Adiemus)

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

-

Πάρτε τις βρώμικες λέξεις σας ...

Πάρτε τις βρώμικες σκέψεις σας και πνίξτε τες...

Πάρτε τα βρώμικα έργα σας και γκρεμίστε τα

από μιά 'ψηλή κορφή...

Ανάσα να μην βρίσκετε όσο δεν μετανιώνετε...

Απάγγειο να μην βρίσκετε στο δρόμο σας,

μήτε δέντρου σκιά, μήτε κονάκι...

Ανάσα να μην παίρνετε όσο σκορπάτε θάνατο...

Τα όνειρα σας κομμάτια νά 'ναι

του Εφιάλτη που σπέρνετε...

Ποτέ ξανά η ζωή δεν θα σας χαριστεί...

Όλα τα δέντρα, όλα τα ποτάμια, όλες οι θάλασσες,

όλα τα ζώα, όλη η Φύση

θα συνομωτούν εναντίον σας...

Μα κι αν θα μετανιώσετε

καμμιά ευχή δεν θα σας προτατεύει

από τούτη την κατάρα...

Μονάχα η Ζωή εξαγοράζει

κι εξαργυρώνει τη Ζωή...

Μονάχα η Ζωή που χαρίζεται , χαρίζει...

Ποτέ ο πόνος...

Ποτέ ο θάνατος...

----------

Ψυχή τρελλή, που να σταθεί, κάστρο γυρεύει...

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Κομμάτια ερείπια είμαι κι ώρες - ώρες τα μαζεύω.

Με μιά κραυγή με ένα δάκρυ στεγνωμένο

μα άγριο βλέμμα μού 'χει δώσει κι υπομένω

αυτή η ψυχή μου η τρελλή η πολεμίστρα

που γύρευε κάστρο κορμί, γερό να κατοικήσει

σκαρί χτισμένο με πανί να αρμενίσει

μα βρήκε εμένα και με κάνει όλο κομμάτια...

Απ' όσα θέλει ένας άνθρωπος να ζήσει

περιφρονόντας προσπερνώ και δεν γυρίζω

πιστή στον όρκο ενός Ναϊτη ως προς την ένδεια

πιστή σε όρκο πειρατή πριν το ρεσάλτο

πιστή σε όρκο ναυτικού σ'ένα ναυάγιο

πιστή σε όρκο Μοναχής στην καταιγίδα

πιστή στ' Όνειρο της Ζωής και εκδικήτρα!

Η ανημπόρια είν' η δασκάλα μου η μεγάλη

που με διδάσκει σιωπηλά τι περνούν οι άλλοι

ψιλό γυαλάκι η βιτρίνα της ζωής τους

με μιά γροθιά σαν ρύζι ο Άνεμος την σπέρνει

με ένα φύσημα συντρίμια τα παλάτια

και μένει η γύμνια μοναχά

γιά συντροφιά και η κατάντια....

Σε μία θάλασσα από αίμμα ταξιδεύω

με ονειρευτές, με πειρατές, με Αμαζόνες

σ'ένα βασίλειο μυστικό ξεχειμωνιάζω

με Ρόνιν λαβωμένους κουβεντιάζω

μέχρι να γιάνουν οι πληγές που χαίνουν πύον

μέχρι οι πόνοι να περάσουν και το κρύο

κι ας είναι αυτά η πληρωμή γιά την ελπίδα...

(Kι όλο θυμάμαι τη σκηνή

που δεν βρήκαν Άγια Γραφή

οι Πειρατές

και ορκιστήκαν στο τσεκούρι)...

yiannas galanou

------

Αφού ζητάς να κλέψεις τη ζωή μου και η ζωή σου, είναι δική μου

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Γράφω ονόματα και μνήμες

κι όλο σβύνω

και ρίχνω μεσ' το τζάκι

το χαρτί.

Μαζί στο τάσι

τρεμοσβύνει πιά και λυώνει

όπως η φλόγα της ζωής μου,

το κερί.

Τα δάκρυα στεγνώσαν και πετάξαν

να κυνηγήσουνε

καινούργιους Ουρανούς.

Κι οι χαρακιές πάνω στο χάρτη

ζωντανέψαν

ν' ανοίξουν δρόμους

και να σβήσουν τους παλιούς.

Μοιάζει η ζωή μου

με την Κόλαση, τα Τάρταρα

κι η κάθε μέρα μου

σαν διακοπές στα κάτεργα.

Δεν έχω πιά

κάτι να χάσω ή να ελπίσω,

ότι ποθήσω

είναι δικό μου

να το ζήσω.

Κλείνω τις πόρτες μία - μία

και σφραγίζω

και στη φωτιά ύστερα

ρίχνω τα κλειδιά.

Πίσω μου

το κεφάλι δεν γυρίζω

αγνάντια θα κοιτώ μπροστά.

Στον δρόμο τον δικό μου

οδοιπόρος

στον τρόπο τον δικό μου

μαχητής.

Εσύ να με ορίσεις δεν μπορείς!

Κι αφού ζητάς

να κλέψεις τη ζωή μου

και η ζωή σου

είναι δική μου!

yiannas galanou

-----------

Lady Snow-Bear

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Myspace Glitter Graphics


Myspace Glitter Graphics

Mιά ακόμη εικόνα μου...

Το κείμενο που την συνοδεύει ΕΔΩ!

Τίτλος: Το κομμάτι της ψυχής μου... που έχει ουρά...

Παραμύθια στο ταβάνι...

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΤΟ ΤΑΒΑΝΙ...

(Κάτι που έγραψα πολύ παλιά...

Γιά να μην χάνετε ποτέ το κουράγιο σας.

Ότι κι αν συμβαίνει...)

Πολλά ζητούσες

μα λίγα βρήκες.

Άλλα αγαπούσες κι' ήθελες

κι' άλλα στην πλάτη σέρνεις.

Κοντεύεις να ξεχάσεις πιά

μα ακόμη αντιστέκεσαι

κι' εσύ δεν ξέρεις το γιατί.

'Ομοια η κάθε μέρα σου

μ' όλες τις προηγούμενες.

Φαντάσματα οι άνθρωποι

σαν τις σκιές τρυπώνουν

στη σκέψη και τη μνήμη σου.

Το γέλιο δίχως πιά χαρά

μασκαρεμένο δάκρυ.

Κουράστηκε πιά το κορμί

να κουβαλάει βαριά ψυχή.

Βουβάθηκε και το βιολί

- τ'ομορφο πιά δεν συγκινεί.

Και είναι τόσα στην καρδιά,

τόσα που ονειρεύεσαι

σαν με άλλα καταγίνεσαι.

Μα όταν απελπίζεσαι

κι' όλα τα βλέπεις μαύρα

στον ύπνο βρες παρηγοριά

και στα ζεστά σκεπάσματα.

Στ' Όνειρο δώσε την πληγή

γιά να σταλάξει βάλσαμο

και ξέχνα ότι σε πίκρανε.

Μα όμως αντί γιά τ' Όνειρο,

αν έρθει ο Εφιάλτης

- σταλμένος απ' τις δύσκολες τις ώρες-

μην τον φοβάσαι.

Όνειρο στη σκέψη σου να πλάσεις

σαν παραμύθι της παλιάς της εποχής

με ηρωίδα εσένανε.

Το παραμύθι θα σε κάνει πάλι ανθρώπινη

σαν τον Πινόκιο που ο μύθος μεταμόρφωσε.

Δες!

Στο ταβάνι σαν σε έργο η Χιονάτη σου

ο Αλαντίν, η Σταχτοπούτα και ο Γίγαντας.

Σαν σινεμά με άσπρο πανί

μοιάζουν κι οι τοίχοι σου.

Κοίταξε εκεί

πως στροβιλίζονται οι Μάγισσες.

Μεσ' το καζάνι

ρίξε πιά όλους τους φόβους σου

και με ιπτάμενο χαλί ,

σε μυθικό παλάτι,

πέταξε!!!

Γίνε γοργόνα,

γίνε Πήγασος

ή βάτραχος.

Με ένα φιλί

κοίτα

ο Έρωτας πως σ' άλλαξε.

Μέσα στο δάσος μπες,

μην τρέμεις και μη σκιάζεσαι

και σαν ιππότης

γιά μιά Αγάπη μονομάχησε...

Στα σκοτεινα

τα παραμύθια ζωντανεύουνε

σε κατακτούν,

σε προκαλούν και σε μαγεύουνε.

Οι επιθυμίες

ξωτικά του δειλινού

που σε τρομάζουνε

οι επιθυμίες

όλα τα κάστρα παραβιάζουνε.

Κι' εσύ στη μέση μοναχή

μισή θεριό,

μισή παιδί

κι'όλη ένα παράπονο...

Μα είρθε η ώρα,

ν'αρχίσει πάλι η μάχη σου.

Το Όνειρο σου οδηγός

κι' εσύ είσαι προστάτης του

κι αν τον καυγά αρχίσανε

τα πρέπει και τα θέλω σου

το Μέλλον σου μικρό πουλί

που στην παλάμη κούρνιασε...

Σαν μιά καινούργια Σεχραζάτ

δώσε φτερά στα Όνειρα ...

Πέτα...

...και μη φοβάσαι.

---------------------------------

Κάποιες εικόνες μου ακόμη...

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

Kάποιες εικόνες μου ακόμη...

The fear, the lady Bear, το Μικρουλάκι, η σωτηρία της πεταλούδας και τελευταία αυτή του Ηλία Κλωναρίδη με τη θάλασσα...

Έχω φτιάξει κι άλλες πολλές, πιό πολύπλοκες.

Μα πειραματίσθηκα με συστήματα που δεν γνώριζα κι έτσι είναι ακόμη εγκλωβισμένες στον υπολογιστή μου και γιά την ώρα τις βλέπω μόνο εγώ.

Αγαπώ να φτιάχνω εικόνες...

Να προσθέτω σε ήδη υπάρχουσες νέα στοιχεία...

Να τις συνδέω με ιστορίες, με τραγούδια και παραμύθια...

Παλιά το έκανα με ψαλίδι, χαρτί και κόλλα. Τώρα είναι πιό εύκολο και δεν λερώνει!

Είναι κάτι που σε ξεκουράζει,  ανοίγει την φαντασία, και σε ταξιδεύει...

Χαρούμενο πρωϊνό ξύπνημα...

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

Οι εικόνες μου...

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

Ο γατούλης ο Γιάμ - Γιάμ ...

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Έχω ένα γάτο Σιάμ

που τον φωνάζω Γιάμ - Γιάμ

μεζεδάκια μου ζητάει

κι όλη μέρα μασουλάει...

Αχ βρε γλυκούλη Γιάμ - Γιάμ

μου τά 'κανες Γης - Μαδιάμ

πάψε να τρως πιά... Αμάν!

Να μην σε στείλω στο Σιάμ!

Να κι η σκυλίτσα μου η άσπρη

που την φωνάζω Χιονάτη

μα κι αυτήν μου την παιδεύει

και το φαγητό της κλέβει.

Όμως αυτός παιχνδιάρης

και τρυφερός και χαδιάρης

μιά συγγνώμη νιαουρίζει

μα το πιάτο μου μυρίζει...

Αχ βρε γλυκούλη Γιάμ - Γιάμ

μου τά 'κανες Γης - Μαδιάμ

πάψε να τρως πιά... Αμάν!

Να μην σε στείλω στο Σιάμ!

Φωτιά στο μυαλό...

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Ρίχνω στον κήπο μου νερό

ν' ανθίσει ένα λουλούδι

και στην καρδιά μου δάκρυα

ν' ανθίσει ένα τραγούδι

Έχω φωτιά μεσ' το μυαλό

που με πιοτό δεν σβύνει

φωτιά που καίει το καλό

μα το κακό τ' αφήνει...

Μαλώνει ο νους με την καρδιά

κι ο πόνος μου φουντώνει

μαντήλι γιά το δάκρυ μου

του ύπνου το σεντόνι.

Έχω φωτιά μεσ' το μυαλό...

Γίναν τ' αστέρια συντροφιά

και φίλοι τα σκαλιά σου

το γιασεμί σου αγκαλιά

και με τραβάει κοντά σου.

Έχω φωτιά μεσ' το μυαλό...

Μαλαματένια τα βουνά

και διαμαντένια τ' άστρα

μα της αγάπης μου η θωριά

γκρεμίζει χίλια κάστρα.

Έχω φωτιά μεσ' το μυαλό

που με πιοτό δεν σβύνει

φωτιά που καίει το καλό

μα το κακό τ' αφήνει..

Και ο στίχος που δεν ειπώθηκε γιά το τέλος...

"Έχω φωτιά μεσ' το μυαλό

που με πιοτό δεν σβύνει

φωτιά μου κάψε το κακό

κι ασ' το καλό να μείνει..."

--SΣτίχοι Απόστολος Κρητικός - yiannas galanou

Moυσική yiannas galanou

τραγούδι yiannas galanou

Μιά πυγολαμπίδα, φώτισε τη νύχτα... (Παιδικό τραγούδι)

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Make your own Glitter Graphics

-

Η Άννα τραγουδάει

γιά ένα ροζ γεράνι

μιά πυγολαμπίδα

κι ένα σαλιγκάρι.

Και μιά σουσουράδα

πού 'χε φιλενάδα

βγήκε στη λιακάδα

κι άρχισε καντάδα.

Ένα συννεφάκι

πλέκει ένα στιχάκι

κι ο αέρας που φυσά

το πηγαίνει μακριά...

Η Άννα τραγουδάει

γιά ένα αστεράκι

και μαζί η Σελήνη

τραγουδά κι εκείνη.

Ένα ροζ γεράνι

βγήκε στο σεργιάνι

πάει στη γαρδένια

που την είχε έννοια.

Μιά πυγολαμπίδα

φωτισε τη νύχτα

και μιά όμορφη κυρά

τη φοράει στα μαλιά.

Xαρούμενο ξύπνημα... (με ένα παιδικό τραγούδι) yiannas galanou

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Tο πρωί όταν ξυπνήσω

το κακάο μου θα ψήσω

κουλουράκια με το γάλα

κι είν' τα κέφια μου μεγάλα.

Το ραδιόφωνο θ' ανοίξω

το τραγούδι θα αρχίσω

και η μέρα μου γελάει

μ' έναν όμορφο σκοπό.

Τα μαλλιά μου θα χτενίσω

κι όλους θα καλημερίσω

τα βιβλία μου στην τσάντα

τα παιχνίδια παν' στην μπάντα

τη μαμά μου θα φιλήσω

κι απ' το σπίτι θα κινήσω

κι όλα πίσω θα τ' αφήσω

γιά να πάω στο σχολειό.

Στο σχολείο Ιστορία

Άλγεβρα και Γεωγραφία

μα στο διάλλειμα θα παίξω

μέσα στην αυλή θα τρέξω.

Κι ύστερα ξανά στο σπίτι

διάβασμα μα και παιχνίδι

κι από τη μαμά ένα χάδι

και χαμόγελο γλυκό.

Ούτε γιατρός ο χρόνος ... yiannas galanou

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Oύτε γιατρός ο χρόνος

ούτε η ελπίδα με κρατά

φίλος πιστός ο πόνος

μαζί μου ξαγρυπνά.

Μεσ' την ψυχή φυλάω

το προσωπάκι σου

μα δεν αντέχω νά 'μαι

το παιχνιδάκι σου...

Είναι η ματιά σου λίμνη

μέσα της κολυμπώ

στου Έρωτα τη δίνη

μαθαίνω να επιζώ

μεσ' τη ζωή μου μόνο

φωτιάς χαλάσματα

έρωτες στεναγμοί μου

πόθοι φαντάσματα...

Αχ του κορμιού παιχνίδια

θρήνοι ερωτόλογα

της ομορφιάς σου τρέλλα

βρισιές μισόλογα

να σ' αγαπώ έχω μάθει

να ζω το ξέχασα

το να πεθάνω λίγο

τώρα που σ' έχασα...

Ούτε γιατρός ο χρόνος...

(Στίχοι - μουσική - ερμηνεία: yiannas galanou)